گفتگو با شادي پريدر اولين استاد بزرگ بانوان

تاكنون چه افتخاراتي را به دست آورده‌اي؟

من اولين استاد بزرگ شطرنج بانوان جهان در ايران هستم. از 7 سالگي شطرنج را شروع كردم و مفتخرم كه از 9 سالگي به عضويت تيم ملي كشورم درآمده‌ام و در 11 سالگي استاد فدراسيون جهاني شطرنج شدم. در 14 سالگي اولين استاد بين‌‌المللي شطرنج در ايران و در 16 سالگي قهرمان نوجوانان آسيا شدم. در 18 سالگي با شكست دادن قهرمان شطرنج جهان مقام استاد بزرگ را به دست آوردم.

در سال 1388 قهرمان مسابقات انفرادي آسيا در هند شدم و مدال نقره بازي‌هاي آسيايي داخل سالن ماكائو را در سال 2007 به دست آوردم. تاكنون 3 بار مقام سوم آسيا و 2 بار مدال برنز تيمي داخل سالن آسيا را در ماكائو و ويتنام به دست آورده‌ام. نفر دوم دانشجويان جهان و نفر سوم مسابقات شهرهاي آسيا شدم و 5 دوره قهرمان مسابقات بانوان ايران و مقام دوم جام رياست جمهوري الجزاير شدم. در مجموع ركورددار قهرماني شطرنج ايران هستم.

حدودا 100 مدال دارم.

مدال‌هاي داخلي‌ام همه داخل يك ساك ورزشي است؛ اما مدال‌هايي را كه در مسابقات خارجي و بين‌المللي به دست آورده‌ام در ويترين منزلمان نگه مي‌دارم.

(كمي فكر مي‌كند)‌ ناراحت مي‌شوم.

خيلي. بعضي‌ها را كه نگاه مي‌كنم، ياد خاطرات زيادي مي‌افتم. ياد خاطرات تلخ و شيرين، گاهي خوشحال و گاهي ناراحت مي‌شوم. در مجموع از آنها درس مي‌گيرم.

خيلي، هدف همه چيز است و هر كسي از طريقي به اهدافش مي‌رسد و من از طريق شطرنج سعي مي‌كنم به اهدافم برسم. در اين راه سعي مي‌كنم از تجربياتم استفاده كنم تا به هدفم برسم.

فكر مي‌كنم از من باهوش‌تر هم خيلي هستند. من ممكن است از بعضي‌ها باهوش‌تر باشم، اما آدم خيلي باهوش و نابغه نيستم.

استعدادش را داشتم و اين كه پدر و مادرم در لحظات خاص حمايتم كردند. البته مربيان خوبي هم داشتم و از همه مهم‌تر خدا هم كمكم كرد، چون دوستم دارد.

خيلي زياد؛ چون يك شطرنج‌باز بايد ساعت‌ها پشت ميز بنشيند. ممكن است يك شطرنج‌باز 40 بازي پشت سر هم انجام دهد و همين مساله انرژي زيادي را مي‌طلبد.

7 ساعت طول كشيد و در نهايت مساوي شد. در مسابقات غرب آسيا بود و 11 ساله بودم كه با شيرين نوابي بازي كردم و مساوي شد.

نه، خوشحال هم بودم چون در همان مسابقات استاد فدراسيون جهاني شطرنج شدم و همان مساوي كافي بود.

بيشتر رشته‌ها را امتحان كرده‌ام. البته شنا را خيلي دوست دارم، اما وقت نمي‌شود.

در 7 سالگي كه ورزش را شروع كردم، شنا و ژيمناستيك را امتحان كردم. در شنا استعداد داشتم و الان هم كارت نجات غريق دارم.

غرق شدني نيستم. من در شطرنج غرق شده‌ام و دوست دارم نجات يابم تا زندگي كنم.

خيلي، از صبح كه بلند مي‌شوم تمرين دارم، نزديك مسابقات تمرينات هم بيشتر مي‌شود. حتي هنگام درس خواندن هم زماني را براي شطرنج مي‌گذارم. اولويت اول من شطرنج است بعد درس. يك شطرنج‌باز خوب بايد روزي 6ساعت تمرين كند.

اصلا، اتفاقا براي ما بيشتر سخت مي‌گيرند.

نمي‌دانم، به هر حال خيلي از قهرمانان با سهميه ورزشي به دانشگاه رفته‌اند و استادان به اين ديد نگاه مي‌كنند كه طرف چون با سهميه آمده، سواد ندارد اما من با نمراتي كه گرفتم، ثابت كردم اين طور نيست. وقت و زماني كه براي ورزش گذاشتيم اگر براي درس مي‌گذاشتيم، بيشتر موفق مي‌شديم. بايد با اين ديد به ما نگاه كنند، نه اين كه منت بگذارند كه شما را در دانشگاه قبول كرده‌ايم. وقتي به مسابقات مي‌رويم، براي كشورمان مي‌رويم و متاسفانه بعضي‌ها به ديد تفريح به مساله نگاه مي‌كنند. استرس، انرژي و وقتي را كه در مسابقات مي‌گذاريم، نمي‌بينند.

شطرنج يك ورزش مكمل است و نمي‌توانيم بگوييم يك رشته كامل است. اكثر رشته‌ها هم يك ورزش كامل نيستند. عقل سالم در بدن سالم است و اين فقط يك شعار نيست. همان‌ طور كه فوتباليست‌ها به فكر و وزنه‌بردارها به تمركز نياز دارند، شطرنج‌باز هم به فعاليت بدني نياز دارد.

حسادت فقط خاص خانم‌ها نيست. حسادت آقايان شطرنج‌باز در سطح دنيا بيشتر است، چون شطرنج در سطح دنيا براي بانوان بيشتر تفريح است؛ ولي آقايان اين رشته را خيلي جدي مي‌گيرند و حرفه‌اي دنبال مي‌كنند.

چندتا غذا بلدم درست كنم. استعداد آشپزي دارم؛ اما الان دستپختم چندان تعريفي نيست.

به فال اصلا اعتقاد ندارم، چون يك مسير ذهني اشتباه به آدم مي‌دهد.

بله، شعر را دوست دارم. سهراب سپهري را خيلي دوست دارم و اشعارش را مي‌خوانم.

خيلي، بيشتر پاپ گوش مي‌كنم.

همين ديروز.

كاري را كه دوست نداشتم، مجبور شدم انجام بدهم.

مي‌خندم، چون اسمم شادي است. اسمم را شادي گذاشته‌اند تا بخندم.

ترجيح مي‌دهم فيلم آن كتاب بيايد تا فيلمش را ببينم. همين كتاب شطرنج را بخوانم، شاهكار كرده‌ام. قبول دارم كه مطالعه و كتاب خواندن خوب است، اما وقت نمي‌شود.

نسبت به سال‌هاي قبل خيلي بهتر شده، چون شطرنج در ايران همگاني شده، ولي به نظرم در سطح بالاتري مي‌توانيم باشيم و با سرعت بيشتري مي‌توانيم پيشرفت كنيم. نفر اول دنيا الان 20 سال دارد كه نشان از پيشرفت آنها با سرعت بالاست، اما سرعت پيشرفت ما كم است؛ البته بچه‌هاي ما پيشرفت دارند، اما سرعت آنها كم است.

امسال نسبت به سال گذشته سطح ليگ ما خيلي بهتر شده است. تيم پتروشيمي بندر امام(ره)‌ طي 2 سال اخير مقتدرانه قهرمان شده اما امسال تيم‌هاي خوب ديگري هم اضافه شده‌اند مثل تيم پرسپوليس و تايد واتر هرمزگان ولي امسال هم ما اول مي‌شويم چون از هفته اول در صدر جدول هستيم و رقيب اصلي‌مان را هم پشت سر گذاشته‌ايم. البته تعداد تيم‌ها در ليگ شطرنج ايران كم است.

به نسبت رشته‌هاي ديگر بد نيست اما نسبت به هزينه و تورم، هيچ است. در هر رشته‌اي ورزشكاران زحمت مي‌كشند اما بعضي رشته‌ها بيشتر پول دارد. بايد قبول كرد كه فوتبال مخاطب بيشتر و پول بيشتري هم دارد.

اصلا راضي‌كننده نيست و اخبار اشتباه منتشر مي‌شود كه نشان‌دهنده بي‌دقتي آنها در گرفتن خبرهاست. پوشش خبري شطرنج هم ضعيف است.

در مسابقات امسال و در رشته شطرنج نسبت به دوره قبل يك مدال كم شده و اين كار ما را سخت كرده چون در آسيا و دنيا در رشته شطرنج، چين و هند و بعد از آنها ويتنام جزو بهترين‌ها هستند. وقتي 4 مدال در شطرنج بود، ما يك برنز داشتيم اما الان كار مشكل‌تر است. البته دور از دسترس نيست و برنامه دقيق و بودجه مي‌خواهد.

قدرت بازيكنان ما كم نيست اما برخي ريزه‌كاري‌ها را بچه‌هاي ما رعايت نمي‌كنند. بازيكناني كه از هند و چين مي‌آيند، چند برابر ما بازي تداركاتي دارند. ما اردوهاي متمركز نداريم. وقتي قرار است در مسابقات تيمي شركت كنيم، بايد 2 تا 3 هفته اردوي متمركز داشته باشيم كه نداريم اما اكثر كشورهاي مطرح دنيا اين كار رامي‌كنند. بحث فعاليت‌هاي بدني ما هم هست كه اصلا دقت نمي‌كنند. يكي هم بحث روان‌شناسي تيم است كه اصلا روان‌شناس نداريم.

خيلي پيشرفت كرده‌ايم. كار فدراسيون حرفه‌اي و خوب است اما ايده‌آل نيست. به عنوان مثال مربي بانوان و آقايان و رده‌هاي سني بايد تفكيك شوند.

خيلي، براي رسيدن به دنيا نيازمند برنامه‌ريزي طولاني مدت و بودجه هستيم اما وقتي براي مسابقات گوانگجو بودجه ندارند، چه كار مي‌شود كرد. بايد حرفه‌اي كار كنيم. ليگ هم خيلي مهم است چون در ليگ دغدغه مالي بچه‌ها برطرف مي‌شود. مسابقات بين‌المللي ما هم بايد زياد شود. بايد تورنمنت‌هاي معتبر بين‌المللي در ايران برگزار كنيم. كار مهم ديگر، شطرنج‌بازي كردن خانم‌ها با آقايان است كه در ايران اين اتفاق نمي‌افتد.

جرات چنين كاري را نداريم. رئيس فدراسيون بايد خودش را جاي بچه‌ها بگذارد.

او بايد با تمام بچه‌‌ها جلسه بگذارد و حرف‌هاي آنها را بشنود. تا وقتي ندانند كه ورزشكار چه مي‌خواهد، چطور مي‌خواهند برنامه‌ريزي كنند.

(خنده) نمي‌توانم بگويم.

نه، بزرگ‌ترين دغدغه‌ام مشكلات مالي است. وقتي در ليگ فقط يك تيم پول مي‌‌دهد، با دغدغه و استرس بازي مي‌كنيم. تيم ملي هم حقوق نداده و يك سال و نيم است كه پول نگرفته‌ايم. نگران آينده خودمان هستيم.

اينقدر كه مشكل خاصي نداشته باشيم.

اگر قرارداد ما دو برابر شود، بدون دغدغه خواهيم بود.

هيچ وقت چون هزينه‌ها و تورم، سال بعد دو برابر مي‌شود بنابراين هميشه يك پله عقب هستيم. با اين تورم بهتر است سال بعد قراردادها دو برابر شود اما فكر نكنم چنين اتفاقي بيفتد.

آرامش.

همين‌كه آرامش ندارم.

معلومه كه فكر مي‌كنم، مثل همه دختراني كه در اين سن هستند اما زمانش را نمي‌دانم. دوست دارم زماني ازدواج كنم كه تفريحي شطرنج‌بازي كنم ولي تا وقتي كه حرفه‌اي بازي مي‌كنم، ازدواج نمي‌كنم.

(تمركز مي‌كند) سكته مي‌كنم كه زودتر بميرم.

زماني كه وابستگي آدم زياد باشد، از مرگ بيشتر مي‌ترسد اما وقتي وابستگي آدم كم باشد، از مرگ نمي‌ترسد. من چندان از مرگ نمي‌ترسم. در مجموع بايد بگويم كه به مرگ فكر مي‌كنم.

مي‌گذارم بانك و بهره 18 درصد مي‌گيرم (خنده) اول يك خانه خوب و يك ماشين خيلي خوب مي‌گيرم. واي خيلي پول است. به خانواده خودم و نيازمندان كمك مي‌كنم اما يك مقدار آن را بانك مي‌گذارم و سود 18 درصد مي‌گيرم! چند تا طرح هم دارم مثلا اين‌كه صندلي‌هاي استاديوم آزادي را شماره‌دار كنم.

شنا و ژيمناستيك، بازي‌هاي تنيس را هم نگاه مي‌كنم البته اگر نادال بازي كند.

ايران، خانه خودم اما با امكانات خوب، اين را واقعا مي‌گويم و شعار نمي‌دهم چون غربت خيلي سخت است.

منطقه‌اي به نام «بلد» در اسلووني كه بسيار زيبا بود. در ايران هم جزيره كيش زيباترين جايي بود كه رفتم.

فيلم نگاه مي‌كنم.

تا وقتي كه حرفي براي گفتن داشته باشم.

مربيگري مي‌كنم به شرطي كه ببينم مربي موفقي هستم. الزاما هر بازيكن خوبي، مربي خوبي نمي‌شود. نمي‌توانم با آينده كسي بازي كنم.

صددرصد چون تا 60 يا 70 سالگي هم مي‌شود بازي كرد اما سن حرفه‌اي شطرنج 30 تا 40 سال است.

تا وقتي كه جزو سه چهار نفر اول باشم. دوست دارم در اوج، خداحافظي كنم.

انسان مي‌تواند به همه آرزوهايش برسد به شرطي كه آرزوهايش را دست‌يافتني انتخاب كند و بكوشد و از شكست نترسد.